Jivdani Devi Temple, Jivdani Marg, Virar, Maharashtra 401305
Jivdani Devi Temple, Jivdani Marg, Virar, Maharashtra 401305 – History , Timings, how to reach
जीवदानी देवी मंदिर, जीवदानी मार्ग, विरार, महाराष्ट्र ४०१३०५
జీవదానీ దేవి ఆలయం, జీవదానీ మార్గ్, విరార్, మహారాష్ట్ర 401305
Jivdani Devi Temple in Virar is a popular hill shrine of Goddess Durga, offering scenic views, ropeway access, clear timings, and convenient travel options, making it one of the most visited temples near Mumbai.
Maps
Contact
Hightlight
-
Airport
-
Bus Facility
-
Parking
-
Taxi
More Information
- Temple History The legendary story of Jivdani Devi is as follows: During their forest journey, Pandavas came to Shurparaka. They visited the holy temple of Vimaleshwar consecrated by Lord Parashuram and on their journey to Prabhas halted on the banks of Vaitarni river. There they worshipped the Bhagavati Ekaveera on the banks of Viraar Tirtha and seeing the serenity and lofty nature decided to carve caves in the nearby mountains. They did so on the hills nearby and installed and worshipped the Yoga Linga of Ekaveera devi in one of the caves. They called her Bhagavati Jeevadhani (That is Goddess, who is the real wealth of life). Doing so Pandavas also made a set of small caves now known as "Pandav Dongri" about a mile from Shirgaon for the hermits. Many yogis used to stay in Pandav Dongri and have darshan of Jeevdhani Devi. After the onset of Kali Yuga, and after the advent of the Buddhist faith, the number of Vaidik Yogis lessened and slowly people forget the hillock and the devi. During times of Jagadguru Shankaracharya’s advent, a Mahar or Mirashi used to stay in Viraar who used to graze the village cattle. He came to Nirmal Mandir for the darshan of Jagadguru Shankaracharya Padmanabha Swami and requested His Holiness to bless him so that he could have darshan of his beloved Kuladevata. Jagadguru was pleased with the devotion of Mahar and advised him to serve Go-Mata on the foothills of Jivadhani, and at appropriate time he would have darshan of his Goddess and attain Go-Loka. He literally for the rest of life followed the advice of Jagadguru Shankaracharya and herded the village cattle. While grazing the village cattle, he used to see a cow grazing along with, whose owner never paid him for herding her. By his virtue, he determined to find the owner of the cow. He followed the cow on the top of Jeevdhan Hill. A beautiful woman with divine features appeared. The Mahar remembered the words of Jagadguru Shankaracharya and understood that she is none other than his Kuladevi Jeevdhani, he was overjoyed and asked "Oh Mother ! I have grazed your cow, will you not pay me for her herding ?". The Devi just smiled in delight and was on the point of putting some money in the Mahar’s hand, when he said "Do not touch me, I am Mahar. Give me something which cannot be spoilt by touch, words, smell, figure, and ether." Knowing this Devi asked "Lo my child, whence from you learned this unique knowledge of Varnashram Dharma and Moksha Dharma?". To this Mahar replied, "From none other than by the Grace of Jagadguru Shankaracharya". Bhagavati was pleased by this and said "By your virtue (Punya), see this cow which is none other than Kaamadhenu has taken your forefathers to higher abodes by her tail, crossing the Vaitarini". Thus saying the Mahar saw the cow leap from the hill top putting her two feet prints on hill foor and other two across Vaitarini River in heavens. Now Devi told, "I confer upon you the thing which you demanded that is Moksha." Saying so the Mahar attained Moksha (The real Jeeva Dhana, the real wealth of Life)and the Devi was about to disappear in the cave, when a barren woman saw all this divine incident screamed "Devi Devi, Amba Amba, will you leave this barren daughter of yours without our jeevan dhan a child in my laps?". Devi was pleased by her prayers and said " Great indeed are you who saw all three of us. I henceforth bless you with a child." The lady was not satisfied by this, she said "Oh Mother of the three worlds, do not just bless me, but let all barren daughters of you who pray you be conferred with the child". Devi was pleased at this and said "See henceforth, due to the advent of Kali Yuga, in order to maintain purity of rituals, I will stay into a hole in the niche of the cave. The barren women who offer me the beetlenuts in this hole, as is offered in my original place in Mahurgad, will be rewarded with a progeny". Thus saying the Devi disappeared. This lady spread out the incident and thus once again the Jeevdhan hill started to be visited by the pilgrims. The presently installed image is a very recent one, the original sanctum sanctorum is the hole in the niche of the cave, which is the central place of worship. A fair is held on the Dusherra day which is attended by thousands of people. The fort is visited by tourists frequently. The temple of the Devi is completely renovated and there is a beautiful idol of Devi in white marble. जीवदानी देवीची आख्यायिका पुढीलप्रमाणे आहे: आपल्या वनवासादरम्यान पांडव 'शूर्पारक' (सध्याचे सोपारा) येथे आले. त्यांनी भगवान परशुरामांनी स्थापन केलेल्या पवित्र विमलेश्वर मंदिराला भेट दिली आणि प्रभास तीर्थाकडे जाण्याच्या प्रवासात ते वैतरणा नदीच्या काठी थांबले. तिथे त्यांनी 'विरार तीर्था'च्या काठी भगवती एकवीरा देवीची उपासना केली; तसेच तेथील शांतता आणि निसर्गाचे भव्य रूप पाहून त्यांनी जवळच्याच पर्वतरांगांमध्ये गुंफा (लेणी) कोरण्याचे ठरवले. त्यांनी जवळच्याच टेकड्यांवर तसे केले आणि त्यातील एका गुंफेत एकवीरा देवीचे 'योग-लिंग' स्थापन करून त्याची पूजा-अर्चा केली. त्यांनी त्या देवीला 'भगवती जीवधानी' (अर्थात, जी देवी जीवनाची खरी संपत्ती आहे) असे नाव दिले. हे करत असतानाच, पांडवांनी शिरगावपासून सुमारे एक मैल अंतरावर ऋषी-मुनींच्या निवासासाठी लहान गुंफांचा एक समूहही तयार केला, जो आता 'पांडव डोंगरी' म्हणून ओळखला जातो. अनेक योगी पांडव डोंगरीवर वास्तव्य करत असत आणि जीवदानी देवीचे दर्शन घेत असत. कलियुगाचा प्रारंभ झाल्यानंतर आणि पुढे बौद्ध धर्माचा उदय झाल्यावर, वैदिक योगींची संख्या कमी झाली आणि हळूहळू लोक त्या टेकडीला व त्या देवीला विसरून गेले. जगद्गुरू शंकराचार्यांच्या कालावधीत, विरार येथे एक 'महार' (किंवा मिराशी) राहत असे, जो गावातील जनावरे चरायला नेण्याचे काम करत असे. तो जगद्गुरू शंकराचार्य पद्मनाभ स्वामींच्या दर्शनासाठी 'निर्मल मंदिरा'त गेला आणि त्याने जगद्गुरूंकडे अशी विनंती केली की, त्यांनी त्याला असा आशीर्वाद द्यावा ज्यामुळे त्याला आपल्या लाडक्या कुलदेवतेचे दर्शन घेता येईल. त्या महाराच्या भक्तीने प्रसन्न होऊन जगद्गुरूंनी त्याला असा उपदेश केला की, त्याने जीवधानी टेकडीच्या पायथ्याशी 'गो-मातेची' (गाईची) सेवा करावी; असे केल्यास योग्य वेळी त्याला आपल्या देवीचे दर्शन होईल आणि त्याला 'गो-लोक' प्राप्त होईल. त्याने आपल्या उर्वरित आयुष्यात जगद्गुरू शंकराचार्यांच्या उपदेशाचे तंतोतंत पालन केले आणि गावातील जनावरे चरायला नेण्याचे काम निष्ठेने केले. गावातील जनावरे चरायला नेत असताना, त्याला नेहमीच त्यांच्यासोबत एक गाय चरताना दिसे; मात्र त्या गाईच्या मालकाने तिला चरायला नेल्याबद्दल त्याला कधीच मोबदला दिला नव्हता. आपल्या सद्गुणांच्या बळावर, त्याने त्या गाईच्या मालकाला शोधून काढण्याचा निश्चय केला. तो त्या गाईचा मागोवा घेत जीवधान टेकडीच्या शिखरावर पोहोचला. तिथे त्याला दिव्य तेजाने झगमगणारी आणि सुंदर रूप असलेली एक स्त्री प्रकट झालेली दिसली. त्या महाराला जगद्गुरू शंकराचार्यांचे शब्द आठवले आणि त्याला उमजले की, ही स्त्री दुसरी-तिसरी कोणी नसून आपली कुलदेवी 'जीवधानी'च आहे. तो अत्यंत आनंदित झाला आणि त्याने विचारले, "हे माते! मी तुझ्या गाईचे पालनपोषण केले आहे; तर मग, तिच्या राखणीचा मोबदला तू मला देणार नाहीस का?" देवी केवळ आनंदाने हसली आणि ती महाराच्या हातावर काही पैसे ठेवणारच होती, तेवढ्यात तो म्हणाला, "मला स्पर्श करू नकोस; मी एक महार आहे. मला अशी एखादी वस्तू दे, जी स्पर्श, शब्द, गंध, रूप आणि आकाश (अवकाश) या कशानेही दूषित होऊ शकत नाही." हे जाणून देवीने विचारले, "अरे बाळा, वर्णाश्रम धर्म आणि मोक्ष धर्म यांविषयीचे हे अद्वितीय ज्ञान तुला कोणाकडून प्राप्त झाले?" यावर त्या महाराने उत्तर दिले, "दुसऱ्या कोणाकडूनही नाही, तर केवळ जगद्गुरू शंकराचार्यांच्या कृपेनेच मला हे ज्ञान लाभले." भगवती या उत्तराने प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "तुझ्या पुण्याईमुळेच—पहा ही गाय, जी साक्षात 'कामधेनू'च आहे—तिने आपल्या शेपटाच्या साहाय्याने तुझ्या पूर्वजांना 'वैतरणी' नदी पार करवून उच्च लोकी पोहोचवले आहे." असे बोलताच, त्या महाराने पाहिले की, ती गाय टेकडीच्या शिखरावरून खाली झेपावली; तिचे दोन पाय टेकडीच्या पायथ्याशी टेकले, तर उर्वरित दोन पाय वैतरणी नदीच्या पलीकडे, थेट स्वर्गात जाऊन स्थिरावले. तेव्हा देवी म्हणाली, "तू ज्या गोष्टीची मागणी केली होतीस—अर्थात 'मोक्ष'—तीच मी तुला प्रदान करते." असे म्हणताच त्या महाराला 'मोक्ष' (जीवनाचे खरे धन—'जीवधन') प्राप्त झाला. देवी त्या गुहेमध्ये अंतर्धान पावण्याच्याच बेतात होती, तेवढ्यात तेथे उपस्थित असलेल्या एका वांझ (निपुत्रिक) स्त्रीने हा संपूर्ण दिव्य प्रसंग पाहिला आणि ती मोठ्याने आक्रंदली, "देवी! देवी! अंबे! अंबे! तू तुझ्या या वांझ लेकीला—तिचे 'जीवनधन' (अपत्य)—तिच्या मांडीवर न देताच सोडून जाणार आहेस का?" देवी तिच्या आर्त प्रार्थनेने प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "तू खरोखरच धन्य आहेस, कारण आम्हा तिघांचेही दर्शन तुला एकाच वेळी घडले. आजपासून मी तुला अपत्यप्राप्तीचा आशीर्वाद देते." मात्र, ती स्त्री केवळ एवढ्यावरच समाधानी झाली नाही; ती म्हणाली, "हे त्रैलोक्याच्या माते! केवळ मलाच आशीर्वाद देऊ नकोस, तर तुझ्या ज्या ज्या वांझ लेकी तुझी मनोभावे प्रार्थना करतील, त्या सर्वांनाही अपत्यप्राप्तीचा लाभ होऊ दे." देवी तिच्या या उदार मागणीने अत्यंत प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "पहा बाळा! आता कलियुगाचा प्रारंभ होत असल्याने आणि विधी-उपासनांची पवित्रता अबाधित राखण्यासाठी, मी या गुहेतील एका कोनाड्यात असलेल्या छिद्रात वास्तव्य करेन. ज्या वांझ स्त्रिया या छिद्रामध्ये—ज्याप्रमाणे माझ्या मूळ स्थानी असलेल्या 'माहुरगड' येथे नैवेद्य अर्पण केला जातो, त्याचप्रमाणे—सुपाऱ्या अर्पण करतील, त्यांना नक्कीच अपत्यप्राप्तीचे फळ लाभेल." असे म्हणून देवी अंतर्धान पावली. या महिलेने ही घटना सर्वत्र सांगितली आणि अशा प्रकारे पुन्हा एकदा भाविकांनी जीवधन टेकडीला भेट देण्यास सुरुवात केली. सध्या तिथे जी मूर्ती विराजमान आहे, ती अगदी अलीकडील काळातील आहे; मूळ गाभारा म्हणजे गुहेतील एका कोनाड्यातील छिद्रच होय, आणि तेच मुख्य उपासनेचे स्थान आहे. दसऱ्याच्या दिवशी येथे एक जत्रा भरते, ज्यामध्ये हजारो लोक सहभागी होतात. या किल्ल्याला पर्यटक वारंवार भेट देत असतात. देवीचे मंदिर पूर्णपणे नूतनीकृत करण्यात आले असून, तिथे पांढऱ्या संगमरवरातील देवीची एक सुंदर मूर्ती आहे. జీవధాని దేవి యొక్క పౌరాణిక గాథ ఈ విధంగా ఉంది: పాండవులు తమ అరణ్యయాత్రలో శూర్పరకకు వచ్చారు. వారు పరశురాముడు ప్రతిష్ఠించిన విమలేశ్వర పుణ్యక్షేత్రాన్ని సందర్శించి, ప్రభాసకు వెళ్లే తమ ప్రయాణంలో వైతరణి నది ఒడ్డున విడిది చేశారు. అక్కడ వారు వీరార్ తీర్థం ఒడ్డున భగవతి ఏకవీరను పూజించారు. ఆ ప్రశాంతతను, గంభీరమైన ప్రకృతిని చూసి సమీపంలోని పర్వతాలలో గుహలను చెక్కాలని నిర్ణయించుకున్నారు. వారు సమీపంలోని కొండలపై అలా చేసి, ఒక గుహలో ఏకవీర దేవి యోగలింగాన్ని ప్రతిష్ఠించి పూజించారు. వారు ఆమెను భగవతి జీవధాని (జీవితానికి నిజమైన సంపద అయిన దేవత) అని పిలిచారు. అలా చేస్తూ, పాండవులు శిర్గావ్ నుండి సుమారు ఒక మైలు దూరంలో ఋషుల కోసం ఇప్పుడు "పాండవ్ డోంగ్రి" అని పిలువబడే చిన్న గుహల సముదాయాన్ని కూడా నిర్మించారు. చాలా మంది యోగులు పాండవ్ డోంగ్రిలో బస చేసి జీవధాని దేవి దర్శనం చేసుకునేవారు. కలియుగం ప్రారంభమై, బౌద్ధమతం ప్రవేశించిన తరువాత, వైదిక యోగుల సంఖ్య తగ్గిపోయింది మరియు ప్రజలు నెమ్మదిగా ఆ కొండను, దేవిని మరచిపోయారు. జగద్గురు శంకరాచార్యుల వారు అవతరించిన కాలంలో, విరార్లో ఒక మహర్ లేదా మీరాషి నివసించేవాడు, అతను గ్రామ పశువులను మేపేవాడు. అతను జగద్గురు శంకరాచార్య పద్మనాభ స్వామి దర్శనం కోసం నిర్మల్ మందిరానికి వచ్చి, తన ప్రియమైన కులదేవత దర్శనం చేసుకునేలా తనను ఆశీర్వదించమని వారిని వేడుకున్నాడు. మహర్ భక్తికి జగద్గురువులు సంతోషించి, జీవధాని పర్వత పాదాల వద్ద గోమాతకు సేవ చేయమని, తగిన సమయంలో తన దేవత దర్శనం చేసుకొని గోలోకాన్ని పొందుతావని అతనికి సలహా ఇచ్చారు. అతను అక్షరాలా తన జీవితాంతం జగద్గురు శంకరాచార్యుల వారి సలహాను పాటిస్తూ గ్రామ పశువులను మేపాడు. గ్రామ పశువులను మేపుతున్నప్పుడు, వాటితో పాటు మేస్తున్న ఒక ఆవు అతనికి కనిపించేది. దాని యజమాని, దాన్ని మేపినందుకు అతనికి ఎప్పుడూ డబ్బు చెల్లించేది కాదు. తనకున్న పట్టుదలతో, అతను ఆ ఆవు యజమానిని కనుగొనాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. అతను ఆ ఆవును అనుసరిస్తూ జీవధాన్ కొండ పైకి వెళ్ళాడు. అక్కడ దైవ స్వరూపాలు కలిగిన ఒక అందమైన స్త్రీ ప్రత్యక్షమైంది. జగద్గురు శంకరాచార్యుల వారి మాటలను గుర్తుకు తెచ్చుకున్న ఆ మహర్, ఆమె మరెవరో కాదు తన కులదేవి జీవధాని అని గ్రహించి, ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయి, "ఓ అమ్మా! నేను మీ ఆవును మేపాను, దాని మందను మేపినందుకు నాకు ప్రతిఫలం ఇవ్వరా?" అని అడిగాడు. ఆ దేవి ఆనందంతో చిరునవ్వు నవ్వి, మహర్ చేతిలో కొంత డబ్బు పెట్టబోతుండగా, అతను "నన్ను ముట్టుకోవద్దు, నేను మహర్ను. స్పర్శ, మాటలు, వాసన, ఆకారం, మరియు ఆకాశం వంటి వాటితో చెడిపోని దాన్ని నాకు ఇవ్వండి" అని అన్నాడు. ఇది తెలుసుకున్న దేవి, "ఓ నా బిడ్డా, వర్ణాశ్రమ ధర్మం మరియు మోక్ష ధర్మం గురించిన ఈ అద్వితీయమైన జ్ఞానాన్ని నీవు ఎక్కడ నుండి నేర్చుకున్నావు?" అని అడిగింది. దానికి మహర్, "మరెవరి నుండి కాదు, జగద్గురు శంకరాచార్యుల వారి అనుగ్రహం వలనే" అని బదులిచ్చాడు. దీనికి భగవతి సంతోషించి ఇలా అన్నారు, "నీ పుణ్యం వలన చూడు, కామధేనువే అయిన ఈ ఆవు తన తోకతో వైతరిణిని దాటించి నీ పితృదేవతలను ఉన్నత లోకాలకు తీసుకువెళ్ళింది." అలా చెబుతుండగా ఆ మహర్, ఆ ఆవు కొండ పైనుండి దూకడం చూశాడు; దాని రెండు పాదాల ముద్రలు కొండ అడుగున, మిగిలిన రెండు వైతరిణి నదిని దాటి స్వర్గంలో పడ్డాయి. అప్పుడు దేవి, "నువ్వు కోరిన మోక్షాన్ని నీకు ప్రసాదిస్తున్నాను" అని చెప్పింది. అలా చెప్పగా ఆ మహర్ మోక్షాన్ని (నిజమైన జీవధనం, జీవితపు నిజమైన సంపద) పొందాడు. దేవి గుహలో అదృశ్యం కాబోతుండగా, గొడ్రాలైన ఒక స్త్రీ ఈ దివ్య సంఘటనను చూసి, "దేవీ దేవీ, అంబా అంబా, మా జీవధనమైన బిడ్డను నా ఒడిలో పెట్టకుండా, నీ ఈ గొడ్రాలైన కుమార్తెను వదిలి వెళ్తావా?" అని కేకలు వేసింది. ఆమె ప్రార్థనలకు దేవి సంతోషించి, "మమ్మల్ని ముగ్గురినీ చూసిన నువ్వు నిజంగా గొప్పదానివి. ఇకపై నీకు బిడ్డను ప్రసాదిస్తాను" అని చెప్పింది. ఆ స్త్రీ దీనితో సంతృప్తి చెందక, "ఓ త్రిలోకాల తల్లి, నన్ను మాత్రమే దీవించకు, నిన్ను ప్రార్థించే నీ సంతానం లేని కుమార్తెలందరికీ సంతానాన్ని ప్రసాదించు" అని వేడుకుంది. దీనికి దేవి సంతోషించి, "చూడు, ఇకపై కలియుగం వచ్చినందున, కర్మకాండల పవిత్రతను కాపాడటానికి, నేను గుహలోని ఒక సందులో ఉన్న రంధ్రంలో నివసిస్తాను. మహుర్గఢ్లోని నా మూలస్థానంలో సమర్పించినట్లుగా, ఈ రంధ్రంలో నాకు పోకచెక్కలను సమర్పించే సంతానం లేని స్త్రీలకు సంతానం కలుగుతుంది" అని చెప్పింది. అలా చెప్పి దేవి అదృశ్యమైంది. ఈ మహిళ ఈ సంఘటనను ప్రచారం చేయడంతో, జీవధాన్ కొండను యాత్రికులు మళ్ళీ సందర్శించడం ప్రారంభించారు. ప్రస్తుతం ప్రతిష్ఠించిన విగ్రహం ఇటీవలిది, అసలైన గర్భగుడి గుహలోని సందులో ఉన్న రంధ్రమే, అదే ఇక్కడి ప్రధాన పూజా స్థలం. దసరా రోజున ఇక్కడ జరిగే జాతరకు వేలాది మంది ప్రజలు హాజరవుతారు. ఈ కోటను పర్యాటకులు తరచుగా సందర్శిస్తుంటారు. దేవి ఆలయం పూర్తిగా పునరుద్ధరించబడింది మరియు అక్కడ తెల్ల పాలరాతితో చేసిన అందమైన దేవి విగ్రహం ఉంది.
-
Sub Temples
🛕Goddess Jivdani (Jivdani Devi)
🛕Lord Ganesh and Hanuman
🛕 देवी जीवदानी
🛕 भगवान गणेश आणि हनुमान
🛕దేవి జీవదాని (జీవదాని దేవి)
🛕శ్రీ గణేశుడు మరియు హనుమంతుడు
-
Things to Cover
🙏🏼Take darshan & blessings of Sri Jivdani Devi , Hanuman and Ganesh
🙏🏼 श्री जीवदानी देवी, हनुमान आणि गणेशाचे दर्शन व आशीर्वाद घ्या.
🙏🏼 శ్రీ జీవదాని దేవి, హనుమాన్ మరియు గణేశుల దర్శనం, ఆశీస్సులు పొందండి.
-
Dress Code
🥻Traditional Dress
🥻पारंपारिक पोशाख
🥻సాంప్రదాయ దుస్తులు -
Pooja Details
🌹Morning Aarti: ~5:30 AM (timing may vary)
🌹Darshan & Pooja: Throughout open hours
🌹Evening Aarti: ~7:00–7:30 PM
🌹 सकाळची आरती: ~सकाळी ५:३० वाजता (वेळेत बदल होऊ शकतो)
🌹 दर्शन व पूजा: मंदिर उघडे असेपर्यंत
🌹 सायंकाळची आरती: ~संध्याकाळी ७:०० ते ७:३० वाजता
🌹 ఉదయ హారతి: సుమారు 5:30 AM (సమయం మారవచ్చు)
🌹 దర్శనం & పూజ: ఆలయం తెరిచి ఉండే వేళలన్నింటిలోనూ
🌹 సాయంత్ర హారతి: సుమారు 7:00–7:30 PM -
Festivals / Jaatra
🌹Navratri and Dussehra are the main festivals celebrated at Jivdani Temple. During these nine days, devotees climb the hill steps, attend special aartis, and offer prayers in large numbers, especially on Sundays and auspicious days. The hill top becomes a hub of devotional activity and community gatherings, with special rituals performed throughout the festival period.
🌹जीवदानी मंदिरात नवरात्री आणि दसरा हे मुख्य उत्सव साजरे केले जातात. या नऊ दिवसांत, भाविक टेकडीवरील पायऱ्या चढून जातात, विशेष आरत्यांना उपस्थित राहतात आणि मोठ्या संख्येने प्रार्थना करतात—विशेषतः रविवार आणि शुभ दिवशी. उत्सवाच्या संपूर्ण कालावधीत विविध विशेष विधी पार पडत असल्याने, टेकडीचे शिखर हे भक्तीमय उपक्रम आणि जनसमुदायाच्या मेळाव्याचे एक प्रमुख केंद्र बनून जाते.
🌹జీవదాని ఆలయంలో నవరాత్రి మరియు దసరా పండుగలు ప్రధానంగా జరుపుకునే ఉత్సవాలు. ఈ తొమ్మిది రోజుల పాటు, భక్తులు కొండ మెట్ల ద్వారా పైకి ఎక్కి, ప్రత్యేక హారతులలో పాల్గొంటూ, భారీ సంఖ్యలో ప్రార్థనలు అర్పిస్తారు—ముఖ్యంగా ఆదివారాలు మరియు శుభ దినాలలో. పండుగ కాలమంతటా ప్రత్యేక పూజా కార్యక్రమాలు నిర్వహించబడుతుండటంతో, కొండ శిఖరం భక్తి కార్యకలాపాలకు మరియు సామూహిక సమావేశాలకు ఒక ప్రధాన కేంద్రంగా విలసిల్లుతుంది. -
Travel Guide
🚌By Road:Accessible by buses and private vehicles via the Mumbai-Ahmedabad Highway (NH 48) connecting Virar to Mumbai and Gujarat.
🚉By Rail: Virar Railway Station (Western Line, Mumbai suburban network) — ~5-6 km from the temple base. Auto-rickshaws, buses, and shared cabs connect the station to the hill base.
🛩️By Air : Chhatrapati Shivaji Maharaj International Airport, Mumbai — ~45-50 km From the airport, road travel to Virar and then onward to the temple site by local transport.
🚌 रस्त्यामार्गे: विरारला मुंबई आणि गुजरातशी जोडणाऱ्या मुंबई-अहमदाबाद महामार्गाद्वारे (NH 48) बस आणि खाजगी वाहनांनी येथे पोहोचता येते.
🚉 रेल्वेमार्गे: विरार रेल्वे स्थानक (पश्चिम रेल्वे मार्ग, मुंबई उपनगरीय जाळे) — मंदिराच्या पायथ्यापासून सुमारे ५-६ किमी अंतरावर. रिक्षा, बस आणि शेअर टॅक्सींद्वारे रेल्वे स्थानकावरून टेकडीच्या पायथ्यापर्यंत जाता येते.
🛩️ विमानमार्गे: छत्रपती शिवाजी महाराज आंतरराष्ट्रीय विमानतळ, मुंबई — सुमारे ४५-५० किमी अंतरावर. विमानतळावरून रस्त्यामार्गे विरारपर्यंत प्रवास करून, त्यानंतर स्थानिक वाहतुकीच्या साधनांनी मंदिराच्या स्थळापर्यंत जाता येते.
🚌Distance from Important Places:
Mumbai: ~50 km
Thane: ~45–50 km
Nashik: ~180–200 km
Pune: ~200–220 km
Vasai (local town): ~3–5 km
🚌 महत्त्वाच्या ठिकाणांपासूनचे अंतर:
मुंबई: ~५० किमी
ठाणे: ~४५–५० किमी
नाशिक: ~१८०–२०० किमी
पुणे: ~२००–२२० किमी
वसई (स्थानिक शहर): ~३–५ किमी
🚌ముఖ్య ప్రదేశాల నుండి దూరం:
ముంబై: ~50 కి.మీ.
థానే: ~45–50 కి.మీ.
నాసిక్: ~180–200 కి.మీ.
పూణే: ~200–220 కి.మీ.
వసాయి (స్థానిక పట్టణం): ~3–5 కి.మీ.
-
Announcements
🚌When you visit this temple , you can also visit other temples:
🛕Arnala Fort & Temple: Historic fort with small shrine near Vasai Beach, popular among heritage visitors.
🛕Sita Devi Temple, Shirgaon: Local shrine near Virar connected with village traditions.
🛕Tungareshwar Temple (near Vasai): Hill top temple dedicated to Shiva, set within a wildlife sanctuary
🚌 या मंदिराला भेट देताना, तुम्ही खालील इतर मंदिरांनाही भेट देऊ शकता:
🛕 अर्नाळा किल्ला आणि मंदिर: वसई समुद्रकिनाऱ्याजवळ असलेला, एक ऐतिहासिक किल्ला आणि त्यालगतचे छोटे मंदिर; वारसास्थळांना भेट देणाऱ्या पर्यटकांमध्ये हे ठिकाण विशेष लोकप्रिय आहे.
🛕 सीतादेवी मंदिर, शिरगाव: विरारजवळ असलेले हे स्थानिक मंदिर, येथील गावकऱ्यांच्या परंपरांशी आणि चालीरीतींशी जोडलेले आहे.
🛕 तुंगारेश्वर मंदिर (वसईजवळ): वन्यजीव अभयारण्याच्या परिसरात, एका टेकडीच्या माथ्यावर वसलेले आणि भगवान शंकरांना समर्पित असलेले हे मंदिर आहे.
🚌మీరు ఈ ఆలయాన్ని సందర్శించినప్పుడు, ఈ క్రింది ఇతర ఆలయాలను కూడా సందర్శించవచ్చు:
🛕అర్నాలా కోట & ఆలయం: వసాయి బీచ్ సమీపంలో ఉన్న ఒక చారిత్రక కోట; దీనిలోని చిన్న ఆలయం వారసత్వ ప్రదేశాల సందర్శకులలో బాగా ప్రాచుర్యం పొందింది.
🛕సీతా దేవి ఆలయం, షిర్గావ్: విరార్ సమీపంలో ఉన్న ఒక స్థానిక ఆలయం; ఇది ఆ గ్రామ సంప్రదాయాలతో ముడిపడి ఉంది.
🛕తుంగారేశ్వర ఆలయం (వసాయి సమీపంలో): ఒక వన్యప్రాణి సంరక్షణ కేంద్రం మధ్యలో, కొండ శిఖరంపై వెలసిన శివుని ఆలయం ఇది.
Opening Hours
Monday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Tuesday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Wednesday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Closed
Thursday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Friday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Saturday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
Sunday:
5:00 AM - 12:30 PM & 4:00 PM - 7:30 PM
FAQ's
Do we have parking at this temple?
"By Road: Accessible by buses and private vehicles via the Mumbai-Ahmedabad Highway (NH 48) connecting Virar to Mumbai and Gujarat. By Rail: Virar Railway Station (Western Line, Mumbai suburban network) — ~5-6 km from the temple base. Auto-rickshaws, buses, and shared cabs connect the station to the hill base. By Air: Chhatrapati Shivaji Maharaj International Airport, Mumbai — ~45-50 km From the airport, road travel to Virar and then onward to the temple site by local transport."
How to reach this temple?
"By Road: Accessible by buses and private vehicles via the Mumbai-Ahmedabad Highway (NH 48) connecting Virar to Mumbai and Gujarat. By Rail: Virar Railway Station (Western Line, Mumbai suburban network) — ~5-6 km from the temple base. Auto-rickshaws, buses, and shared cabs connect the station to the hill base. By Air: Chhatrapati Shivaji Maharaj International Airport, Mumbai — ~45-50 km From the airport, road travel to Virar and then onward to the temple site by local transport."
What are the festivals celebrated at this temple?
Navratri and Dussehra are the main festivals celebrated at Jivdani Temple. During these nine days, devotees climb the hill steps, attend special aartis, and offer prayers in large numbers, especially on Sundays and auspicious days. The hill top becomes a hub of devotional activity and community gatherings, with special rituals performed throughout the festival period.
